Alles wat ik wou, zo zacht & ondoordacht
Werd koud & hard, realiteit van steen,
Afwezigheid die ik nooit had verwacht,
De duisternis waar ooit jouw licht verscheen,
& Van die vele stralen geen, niet één.
Jij bent vergaan tot schimmen in mijn hoofd,
Zwarte nevel waarmee ik ben verloofd,
Mijn oude trouw aan jou die spookt door mij.
Het is de nacht waaraan ik ben beloofd,
Al die uren, & er is geen dag meer bij.

Ik zie je lopen in een tulpenveld,
De zon verbleekt je haar tot schittering,
Jij breekt mijn blindheid open met geweld,
Mijn zwart verdaagt, er komt een glinstering,
Nu ik bezwijk voor jouw betovering.
Er komt een oproer in mijn barre land
De kleuren rukken op van aan de rand.
Karmijn, turkooizen, roze, Pruisisch blauw:
Jouw oker zet hen allen naar jouw hand.

Ik vind geen einde in dit zwart, nog niet,
Mijn wil is dood, jouw lijf te ver van hier,
Mijn einder reikt niet verder dan dit lied,
& Wat ik zie is schijn & loos vertier,
De lege omhaal van verlangen, sier,
Waaraan ik ons verleden meet, het rijke,
Dat ik in jou zag & kon bereiken,
Het polyfone zingen dat ik wou,
Samenklank die voor jouw nee moest wijken,
De kale coda aan mijn dwaze trouw.

Hier waak ik & ik sta er hels omrand,
Hoog in het donker klimt jouw stilste zucht
De vlam waaraan mijn einder is ontbrand,
Jouw beeld bereikt het oog maar niet als vrucht,
Ik geef de pijn mijn klank, de taal jouw lucht.
Het gouden toen verraadt ons nu als zonde,
Het doffe nu verlost ons geen seconde
& Op het spoor van later staat slechts nijd,
Daar verscheuren mij de eigen honden:
Al ‘t schone is verdwenen uit de tijd.

Achterwaarts bevrijding in de luchten ziet
De nacht, waar ik mij boven zee & land
Verhef & u ontwakend strelen kom, een lied
Van licht dat in uw kamer klatert, hand
Die uw gordijnen schuift & heft & zand
Kust uit uw ogen deze mond van vuur,
Minutieus uw huid voor ‘t nieuwe uur.
Dame: dit is jouw dag, ik ben erin,
Ik schitter thuis in jouw haar, ik bestuur
Jouw lach & spin mijn zon jouw leven in.

Hoor jij de stilte al, het klankgebrek
Dat na de eerste sneeuw het land bedekt
& Alle ruimte in een laagje wit betrekt?
Zie jij de kraaien ook, elk dier een vlek
Die naar het nachtzwart van de aarde bekt?
Ruik jij buiten in de vrieskou ook het hout
Dat in de kachels brandt als vluchtig goud?
Ik heb mijn spreuken voor jou uitgestald
Ik snoer jouw hemel vast aan deze hel,
Ik zing eenzelfde lof als ooit een skald
& zie: mijn vuur bevriest, mijn ijs brandt fel.
Ik geef het op, mijn rijk is nu van jou.

Het gezochte wil gevonden worden,
Het verborgene onthuld. Elk afscheid
Eist hereniging, elk einde een worden,
Waarin het begin is, brug in de tijd.
Elke liefde wordt gevoed door haat & nijd.
Alle dingen hier op aarde dingen
Naar de eenvoud, waar zij nog van zingen.
Maar jij wil nooit meer heel & bij mij zijn,
Blijft gevangen in jouw enge kringen
Ontkent jezelf als heling van mijn pijn.